Ik wist dat Sjoerd een man met een groot hart was, maar op dit moment merk ik pas hoeveel mensen hem waardeerden. Helaas heeft hij dat zelf niet altijd even goed geweten.

Zoals altijd, steun komt uit bijzondere hoeken en van mensen waarvan je het niet zou verwachten. Stoere mannen blijken een heel klein hartje te hebben, anderen blijken opeens hun Photoshop-kennis te willen gebruiken om ons verder te helpen. Dan heeft diezelfde persoon mij willen helpen met mijn toch te beperkte kennis van Linux (ander verhaal). Stil is het nog steeds niet thuis, nou ja nu dan, maar eerlijk gezegd vind ik het heerlijk even stilte.

De laatste details voor de plechtigheid zijn vandaag doorgenomen. De cd met muziek is klaar en hebben we al een flink aantal keer geluisterd, zodat het geen grote waterpartij wordt maandag. Bloemen (natuurlijk niet truttig -hoop ik tenminste- en zonder lint) zijn geregeld en de kaartjes zijn de deur uit. Nu is het hopen op een grote opkomst.

De reacties via mail, het weblog en telefonisch zijn hartverwarmend. Post is nog een beetje achtergebleven, maar goed, het is ook nog maar erg kort geleden. Via-via heb ik ook (en van Wordpress waar “incoming links” staan) gemerkt dat vrienden en bekenden van hem ook flink zijn aangeslagen door zijn overlijden. Het doet mij, de familie en vrienden echt heel goed.

Switch was de eerste, maar er volgden meer. Hieronder de links voor degene die dat zouden willen (tenminste degene die ik tot nu toe heb kunnen ontdekken).

Vriend en oud-collega Switch (waarmee hij hele dagen zat te mailen: dank je wel, dit is flink wat archiveerwerk  )

Vriendin Cat en zus van Switch

Vriendin Roesje (en beheerder van een prachtig weblog, dus vooral verder kijken)

Docent van zijn vroegere middelbare school Jac van IJll

http://www.rijksgraaf.nl/

Onverwacht, maar blijkbaar net zo aangeslagen. De pokercommunity van Nederland.

http://nl.pokernews.com/poker-forum/topic38877/

http://www.pokerinfo.nl/Topic505148-585-1.aspx

Na mijn nachtelijke avontuur een update voor degene die daarom vroegen.

De uitvaartpersoon is ondertussen langsgeweest. Samen met twee kanjers en mijn zus hebben we een mooi afscheid in elkaar gezet á la Sjoerd. De kaart komt vanmiddag op beide logs te staan, maar alvast alle gegevens.

Vergeef het ons als er geen kaart in de bus komt, we hebben dan vast de adressen niet binnen handbereik gehad: helaas waren we nog niet geheel voorbereid op deze dag. Deze uitnodiging geldt ook voor iedereen. Sjoerd heeft een groots afscheid verdiend.

Afscheid nemen (open kist!) kan worden genomen op zaterdag 8 december van 17.00 tot 17.45 uur.

De uitvaart wordt gehouden op maandag 10 december a.s. om 14.00 uur in uitvaartcentrum Zuylen. Adres: Tuinzigtlaan 11 te Breda.

Daarna is er uiteraard koffie (de cake hebben we om zoveel mogelijk clichés te vermijden achterwege gelaten), maar om het Sjoerd’s stijl af te sluiten gaan we met degene die dat willen naar “De Pompadour” in Breda toe om daar op een iets -zover mogelijk- gezelligere wijze herinneringen op te halen.

Voor degene die Breda te ver weg vonden, heeft Sjoerd besloten om jullie nogmaals de kans te geven om bij hem in het ziekenhuis op bezoek te komen.
De afgelopen weken worstelde hij al flink met zijn maag. Last van maagpijn, niet naar de wc kunnen (of juist heel veel), nauwelijks kunnen eten, vocht vasthouden. Daardoor sliep hij ook weer slecht. Sjoerd, een echte do-it-yourself-doctor, vermoedde dat het aan één van de medicijnen zou liggen.
Zijn experimenten bleken echter niet veel uit te halen, dus had hij voor vanochtend een afspraak gemaakt bij zijn reguliere cardioloog in zijn reguliere ziekenhuis. Deze vond het verstandiger om heel zijn medicijngebruik onder de loep te nemen en enige methode is in combinatie met opname. Dus Sjoerd, hoewel vanochtend aan de redelijk vrolijke kant (conditie was iets beter en hij had goed geslapen en redelijk gegeten) was het sproetje van vandaag (voor onze Vlaamse lezers: Nee, het is geen typefout, Google op sproetje en reclame).
Zelfs rustig nog wat ‘gezellig’ eten bij de plaatselijke bistro zat er niet meer in. We hadden daar al besteld toen cardioloog 2, nurse practitioner en medisch secretaresse langskwamen en ons vertelden dat ze met spoed op ons zaten te wachten voor het maken van een echo. Alles toch maar in de steek gelaten en daar naartoe gehobbeld. Achteraf was het tóch niet zo’n spoed, maar goed….
Vanaf vandaag ligt hij dus in het UMC in Utrecht, op de afdeling Cardiologie. Zijn medicijnen worden opnieuw ingesteld en hij krijgt iets high-techs ter vervanging van de ciclosporine. Ook wordt er gekeken of het noodzakelijk is om hem toch nog een keer te katheteriseren. Kortom, een opschoonbeurt: niets ernstigs (helaas voor degene die bij het vorige bezoek hadden geëist dat hij er wat zieker uit moest zien).
Kaartjes, liefdesbrieven etc zijn wel van harte welkom. Bloemetjes en fruitmanden is hij nog steeds allergisch voor. Snolletjes… nou ja, daar heeft hij toch te weinig conditie voor, dus zal weinig uithalen.
Het adres:
Sjoerd Westerterp
B4 West – kamer 20
p/a UMC Utrecht, locatie AZU
Postbus 85500
3508 GA UTRECHT
Mocht je op bezoek gaan, neem even vooraf contact met mij (Nicky) op. De bezoektijden zijn vrij ruim (van 15.00 tot 20.00 uur ’s avonds), maar het zou toch vervelend zijn als er in één keer 6 mensen aan zijn bed staan.

Vanwege mijn ‘rijke’ medische verleden maakt ook de episode van deze week niet zo bar veel indruk. Ik vond het gewoon lekker om gisteren weer thuis te zijn. Behalve wat extra medicijnen een beetje business as usual. Zo gaat er weinig tijd verloren aan drukmakerij en rommelen we weer vrolijk verder samen. Ik vind het razend knap dat Nicky het relatief makkelijk kan bolwerken ook nu het toch behoorlijk minder is geworden allemaal de laatste twee jaar. Zo liet ze me vandaag ook lekker naar de boys gaan om een potje te kaarten, sterker, ze heeft me heen en terug gechauffeurd. Grote klasse, ik weet niet of ik dat zou kunnen als het omgekeerd was. Dus de zaterdag was een beetje als vanouds. Behalve vannacht. Ik wilde dolgraag weer eens gewoon samen in bed slapen, iets wat me als ik het benauwd heb niet vaak lukt. Dan slaap ik zo goed en kwaad als het gaat op de bank en moet Nicky alleen het grote bed bewonen. Na een trage lekkere douche (Nick heeft een krukje geregeld voor in de douchebak, heerlijk!) besloot ik een poging te wagen in bed. Helaas, het mocht weer niet zijn. De afgelopen dagen vrijwel niets geplast ondanks de plaspillen en daardoor staat mijn buik als een tonnetje zo rond en strak. Mijn maag gaf daardoor de hele dag al niet thuis en door al dat vocht wil poepen ook al een dag of drie niet, dus ik word -zeker in bed- helemaal gestoord van mezelf. En uiteindelijk ben ik zonder een oog dicht gedaan te hebben om kwart over drie maar weer opgestaan, heb een extra portie plasspul geslikt en zit nu te hopen dat er zo wat te lozen valt. Dit soort ongemakjes zijn dan ineens even allesomvattend. Zoiets simpels als gewoon pissen en kakken en daar nauwelijks enige invloed meer op te hebben, dat is ruk. Tel daar de irritatie bij op van een continu klepperend raam ergens hier bij een van de buren en het feestje is compleet. Op grotere schaal verhoudt zoiets zich natuurlijk niet tot de serieuze problemen zoals, ach, een infarct of zo, en toch zijn het die lulligheden die je het makkelijkst onderuit halen. In “Komt een vrouw bij de dokter” kwam ik soortgelijke ervaringen van Kluun en zijn vrouw ook al tegen en van de periode vóór mijn transplantatie herinner ik me ook legio voorbeelden. En wie kent niet de vreemde orde van bijvoorbeeld een beenbreuk versus papercut? Nou ja, het zijn zo maar wat bespiegelingen van een lichtelijk gefrustreerde nietplasser om kwart over vier ’s nachts. Intussen draait de zandkloot zich gestaag weer richting daglicht, dat ook dit soort ongemak weer zoveel draaglijker maakt. Fijn dat ik het hier even kwijt kan, hoef ik niet naar een of andere domme biker build-off te koekeloeren op Discovery.

Vandaag heeft Sjoerd toch maar even een echo gehad om te kijken waarom hij zo’n last heeft van zijn buik. Vriend H. en ik zagen al meteen spoken en enge ziektes. ‘Gelukkig’ valt het allemaal mee. Vocht in zijn buik, dus alleen wat meer plaspillen. Leuk, want dat zou meteen weer kunnen leiden tot meer jicht (hoef ik hem niet eens meer te schoppen om hem weer te bejichten).

Maar goed, dat betekent dat hij toch voor het weekend weer thuis is. Mag hij daar bijkomen, bijslapen en bij-eten (en dat laatste wordt natuurlijk iets gezonder, dus wel hamburgers, maar met veel tomaat, sla, ui en augurk).

Ik wil alle vrienden die langs zijn geweest ontzettend bedanken. Geweldig dat jullie dat vreselijke ziekenhuis hebben willen binnen gaan (J, ik weet hoe moeilijk het voor je is geweest). Bedankt voor de steun, de lieve woorden, de grappen en grollen (the Kets Boys) en verzonden kaartjes (B. je dreigement heeft blijkbaar gewerkt, briljant idee!). G en D, bedankt voor de belletjes en de opbeurende woorden, ik weet dat jullie het ook moeilijk hebben gehad. En lieve, lieve H (en M): niet alleen Sjoerd’s steun en toeverlaat, maar ook die van mij. Zonder jullie was het een stuk zwaarder geweest.

En Sjoerd: Welcome home! I’ve missed you much, but love you even more!