Recent onderzoek leert dat ook de nuchtere Nederlanders (naar mijn bescheiden mening is die nuchterheid ver te zoeken) inmiddels banger zijn voor het klimaat dan voor extremistische aanslagen. Zo zie je maar wat reclame kan doen. In het Verenigd Koninkrijk is men al een stap verder, maar daar wordt dan ook heel hard gepushed om mensen ‘om’ te krijgen. Volg maar eens een tijdje de koppen van de BBC News Service en zie hoeveel er over het klimaat wordt gemekkerd en hoe venijnig en vakkundig elk tegengeluid onmiddellijk onschadelijk wordt gemaakt.

Een van de gevolgen van die massale gekte is dat overal en nergens de meest maffe plannen worden gelanceerd voor ‘oplossingen’. Zo levert de aankondiging dat een CO2- heffing op vlees serieus wordt overwogen nauwelijks nog afwijzende reacties op. Nog even en de ruft-taks is de normaalste zaak van de wereld.
Twee engelse wijsneuzen hebben een prachtidee voor het oplossen van het CO2-probleem bedacht. Letterlijk, want hun plan is gebaseerd op het oplossen van extra CO2 in zee. Zonder lachstuipen te krijgen wordt enthousiast het idee geopperd om miljoenen buizen met een lengte van 100 à 200 meter en een doorsnee tussen 3 en 10 meter verticaal in zee te hangen. Een klepsysteem moet ervoor zorgen dat water slechts in één richting door de buizen kan stromen, zodat -gevoed door golfbewegingen- koud water uit de diepte naar de oppervlakte wordt gepompt, omdat koud water veel meer CO2 kan bevatten. Met 134 miljoen van die gevallen zou tot 1/3 van de menselijke CO2-productie kunnen worden opgelost.

1 – Boei, 2 – Pijp, 3 – Waterinlaat, 4 – Klepsysteem annex uitlaat.
Als ik zulke dingen lees, en even vlug een inschatting maak van de kosten, consequenties en ‘haalbaarheid’ van zo’n ‘pijpenpark’ schieten de tranen in mijn broek van het lachen. Leuk hoor, wilde ideeën, maar dat dit soort fantasietjes onverkort de krant haalt is tekenend voor de situatie van het moment.

Ik zou willen pleiten voor de terugkeer van gezond verstand en objectiviteit, maar ik vrees dat ik een roepende in de woestijn ben. Toevallig heb ik onlangs het boekje ‘voor een succesvol leven’ van Bas Haring cadeau gekregen. Lees het vooral. Niet omdat Bas nou de wijsheid in pacht heeft, maar hij schrijft wel rake dingen over hoe denkbeelden ontstaan en automatisch ‘waarheid’ worden. Ik denk dat het CO2-geneuzel een prima voorbeeld van zijn theorie in de praktijk is. Of leest u al geen boeken meer vanwege de CO2-consequenties…

Ojeetje, er wordt weer iets beweerd in het Verenigd Koninkrijk over hondsdolheid. Binnen tien jaar zou de wereld ervan verlost kunnen zijn, beweert een onderzoek van de uni van Edinburgh. Door massaal honden te vaccineren zou rabiës tot het verleden kunnen gaan behoren, aldus de onderzoekers. Nou geloof ik best dat het aantal menselijke slachtoffers van beten van hondsdolle (huis)dieren teruggedrongen kan worden en daarmee de kosten van behandeling, maar uitroeien? Ten eerste: succes met het vinden van alle honden (en dat blijvend!). Dan het aantal hondsdolle dieren van andere merken, lijkt me lastig die ook allemaal te vaccineren. En grootscheepse vaccinatieprojecten in zo’n beetje de helft van alle Afrikaanse landen? Sterkte! Trouwens, vaccineren wij niet allemaal al zo’n beetje elk huisdier dat meemoet over de grens? En? Hielp dat echt?
Nee, ik geloof niet in dit hallelujah-verhaal. Ik vind het alleen saillant dat dit nieuws uit het V.K. komt. Het eiland dat ook bij hoog en bij laag beweerde rabiësvrij te kunnen zijn en blijven door een moloch van een quarantainesysteem voor elk ingevoerd dier. Terwijl elke Engelse boer of jager (heu, wildstandregulator) toen al wist dat er allang hondsdolheid voorkwam op hun bodem en dat gedoe met wekenlange eenzame opsluiting van importdieren volkomen zinloos was. Is, geloof ik. Als het niet onlangs snel is afgeschaft. Ach ja, de Engelsen. ‘t Blijft een koddig volkje. Denken dat ze nog steeds het centrum van de wereld zijn. Terwijl ze zelfs in zo’n beetje alle ‘Engelse’ sporten door foreigners worden ingeblikt.
Een grappig (oud) voorbeeld van typisch eiland-denken was een krantekop die ik ooit zag. Er hing enorm dikke mist over het Kanaal en een deel van de bewoonde wereld aan weerskanten, zo dik dat alle vervoersverbindingen stilgelegd waren. In grote letters op de voorpagina van een nette Engelse krant: “Continent Isolated”

Cheerio, old chap!

Dat kleine hondjes kuttenlikkertjes genoemd worden is niet geheel en louter toeval. En dat onder de grotere modellen van de mannelijke kunne exemplaren zijn die, geheel vrijwillig, niet slechts óp de dekens van eenzame vrijsters troost bieden zal ook niet iedereen onbekend zijn. (Wel voorzichtig zijn dames, want waar bij mensen het verhaal dat twee mensen ‘vacuum’ op elkaar komen te zitten 100% een bolletje bonobo is, heeft Woef een zwellichaam dat wél voor problemen kan zorgen, even los nog van het risico van een love-bite.) Een enkeling kan getuigen van intieme genegenheid tussen Shetland-ponies en stevig gebouwde jongedames, maar daar houdt het wel op met de bekende excessen van de dierenliefde.

Gelukkig is een mens nooit te oud om te leren. Vandaag leren wij dat ook de kameel zijn mannetje staat als het eropaan komt. Een verveelde zestigjarige taart in Australië kreeg een heuse babykameel cadeau. Ze voedde het schatje op als huisdier, wat niet zo’n briljant idee bleek toen de politie haar onlangs aantrof in geplette buikligging met haar kameel innig bovenop. 150+ kilo onstuimige puberkameel (10 maanden) was iets meer dan ze kon verdragen, en nu is de 60-jarige niet meer. Er waren al signalen dat Humpy een veelbelovend libido ontwikkelde, de huisgeit was al meerdere malen tenauwernood aan een rondje camelrape tot de dood erop volgt ontsnapt. U wist het al: Love Hurts. (Geheel onverantwoord en pervers vraag ik me nu af of Timi Yuro soortgelijke voorkennis had toen ze dit plaatje maakte. Whole lotta woman, gotto admit…)

Edit: Ik was zó verpletterd door het nieuws dat ik Tmimi Yuro geheel ten onrechte heb opgevoerd als vertolker van ‘Love Hurts’. Dom natuurlijk, u had dat al lang door. Nou ja, ze staat er, laat maar hangen.