U en ik zijn voorbeelden van de denkende mens. Homo sapiens. We weten. We praten. We hebben een enorme collectieve kennis. We zijn in staat logisch te redeneren, gegevens te intra- en extrapoleren, te interpreteren, te begrijpen. We zijn in staat uit het niets nieuwe dingen te creeren en bestaande te verbeteren. Deze fantastische ontwikkeling in onze evolutie heeft al geleid tot prachtige dingen: het wiel, de bril, de verbrandingsmotor, computers, televisie, wiskunde, high heels en lakleer. Ons vergaand begrip van onze omgeving heeft de noodzaak voor geloof drastisch doen afnemen. We begrijpen zelfs waarom we bepaalde dingen niet kunnen voorzien, we kennen het principe van chaos en ordening. We zijn zelfs in staat een vrij compleet beeld van de wereld van voor onze eigen komst te schetsen. We hebben een aardig inzicht in menselijk gedrag, individueel (psychologie) en in groepsverband (sociologie). Wat ik zo jammer vind is dat we niet in staat zijn die fantastische eigenschap ten volle te benutten. We laten ons kennelijk -ondanks onze hersenen- leiden door angst. En doen op micro- en macroschaal de meest idiote dingen. We houden vast aan geloof in goden, helderzienden, astrologen, gelukspoppetjes, rituelen. We zijn ondanks ons begrip vooral bang. Enerzijds weten we dat we evolutionair gezien in de Grote Orde der Dingen geen moer voorstellen. Als de historie in een uur is samengeperst maken wij deel uit van minder dan de laatste seconde. Ook wij zullen gewoon weer verdwijnen. Niks bijzonders. Toch accepteren we dat niet. We proberen alle onheil te bezweren, het voor te zijn, ons in te dekken. We kopen de nieuwste mode, uit angst er niet bij te horen. Het bestaat gewoonweg niet dat ‘de mode’ werkelijk ons aller smaak is. Toch doen we mee. We moeten allemaal laten zien aan iedereen dat we ‘iemand’ zijn. Mooie auto, mooie vent of meid, mooi bankstel. We bidden, verzekeren ons tegen onheil en pretenderen macht te hebben over zaken die ver buiten onze invloedssfeer liggen. We brengen nog steeds offers, alleen veelal aan nieuwe goden. We verzinnen er gewoon een paar bij. Desnoods kopen we de Biostabiel, bezoeken Jomanda of Char. Het gat in de ozonlaag. (Is alweer kleiner, en dat terwijl onze kooldioxideuitstoot groeit.. Hmm, vreemd) De stijging van de zeespiegel, De CO2-uitstoot. Ik las vandaag dat de bijdrage van de mens aan de totale jaarlijkse aardse productie van CO2 4% is. Aan 200 milard ton CO2 natuurlijke uitstoot voegen wij nog eens 8 miljard ton toe. Denkt u werkelijk dat als wij onze uitstoot met 50% terug zouden dringen (haast ondenkbaar), de wereld er ook maar een scheet anders uit zou zien ? Toch maken we ons heerlijk druk over deze materie. Want het geeft zo’n fijn gevoel te ‘weten’ dat we de zaak (in theorie) onder controle kunnen krijgen. Sorry, maar ik geloof niets van dat idee. Ik wil niet weten welke absurde investeringen we met zijn allen doen om de CO2-uitstoot te reduceren. Zou Moeder Natuur humor hebben en af en toe expres nog eens een vulkaan open zetten of nog wat bos laten affikken om ons voor lul te zetten? Ik hoop het stiekem. Mesnen, gooi af dat juk! Wat wij doen hier op aarde stelt geen reet voor. Mieren met eigendunk zijn we. Vergeet die grote dingen. Laat gaan die angst. Leef. Weet dat je allemaal onderworpen bent aan de grillen van de natuur. Je wordt overreden, krijgt een meteoor op je kop, een enge ziekte, debiele kinderen, bliksem in je knar, een tsunami over je kruin, een aardbeving, tornado, orkaan, omvallende boom, ruzie met een gekke koe, de pitbul van de buurman, een troep losgeslagen bejaarden. Ik doe het niet meer. Al een tijdje niet. Jaren winnen door nu af te zien, me dingen te ontzeggen, te vertrouwen op ‘gerechtigheid’ of hopen op betere tijden. Als jij jet morgen in je kop haalt met een bom in de bus te stappen en ik zit daar toevallig ook, dan heb ik pech gehad. Jammer dan. Ik rook, drink, snuif, maak er een zootje van, heb ouwe kleren, lang haar. Eet waar ik zin in heb, ook als dat vijf dagen achter elkaar shoarma is. Een welkome gewaarwording is te ontdekken dat je ook geen behoefte meer hebt van alles te ondernemen. Dingen te ‘moeten’ zien, meemaken. Geen angst iets te kort te komen. Kortom, ik zie het allemaal wel. Tijd voor een peuk en koffie! En de zon schijnt. Lekker. Have fun allemaal! En maak je niet te druk!