De kloof tussen politiek en burger moet worden gedicht. Een populaire uitspraak van menig politicus. Alleen wil het niet zo vlotten met de brug over die kloof. En twijfel ik er aan of de gemiddelde politicus in Den Haag het meent als ie die uitspraak bezigt en nog meer of hij/zij een idee heeft hoe zoiets aan te pakken.
Het lijkt me niet zo moeilijk te zien hoe ‘de politiek’ die kloof juist keer op keer vergroot door eigen handelen. Neem nou het referendum over de Europese Grondwet. Politici zijn heel goed in manipulatie, debatteren en het beïnvloeden van medepolitici. Met een handige truuk (de Raad van State laten zeggen dat het dit keer niet om een grondwet gaat) heeft het kabinet de politieke slag om het referendum in haar voordeel beslecht, maar tegelijkertijd een verdere verwijdering van de burger gerealiseerd. Ten eerste omdat elke boer op zijn klompen aanvoelt dat -alle prachtige retoriek ten spijt- hij voor het lapje wordt gehouden. Maar veel meer nog (denk ik) omdat hij ook nog wordt geacht te geloven dat het echt om de reden is die de politici als excuus gebruiken. Je hoeft het tegenargument niet te weten om in je buik te voelen dat je genaaid bent. En dat principe lijkt aan Den Haag voorbij te gaan.
Ik ken deze ervaring uit eigen ervaring. Zelf geen onbegenadigd argumentator heb ik meerdere malen meegemaakt dat mijn ‘tegenstander’ niets meer wist in te brengen tegen mijn waterdichte redeneringen en stortvloed aan woorden. Hij of zij wist zich ‘verslagen’ maar dat betekende vaak geenszins dat mijn standpunt ook het zijne of hare werd. Hoogstens zorgde het ervoor dat de ander op zijn hoede was en in het vervolg omzichtiger met mij omging.
Ik vermoed dat ik vaak meer krediet had gekregen door desnoods bot voor mijn standpunt te blijven staan en mijn zin had doorgedrukt, hoe tegenstrijdig dat ook mag lijken. Niet in een directiekamer, fractiedebat of raadsvergadering, dáár is het politiek gehalte hoog en werkt de debatkunst prima, maar wel in het verkopen van je verhaal aan ‘de gewone man’.
Den Haag moet dat nog leren geloof ik. Voor praktijkvoorbeelden moeten de ‘nette’ politici maar eens kijken naar het succes van Wilders en Verdonk. Hoe abject hun ideëen ook zijn, ze spreken de taal van velen. Natuurlijk hebben zij het makkelijker met hun goedkope one-issue one-liners politiek, da’s jammer voor de rest, maar geen excuus om door te gaan met slappe praatjes die buiten Den Haag geen gehoor vinden. Dat is de prijs die je betaalt als je zo graag de media betrekt bij je werk. Alles wat je doet is nu voor bijna iedereen zichtbaar en dan moet je je werkwijze daarop aanpassen.
Dus, JP, kom nog eens voor de camera, zeg gewoon dat je geen referendum houdt omdat je geen idee hebt hoe je in godsnaam nog een “Nee!” kunt verkopen aan Europa, beloof ons dat het vast nog wel eens zal gebeuren dat je niet naar de kiezer kunt of wilt luisteren en incasseer de tijdelijke storm van kritiek. Uiteindelijk wordt je op je daden afgerekend en tegen de volgende verkiezingen is dat referendum allang geen issue meer. En bewaar je truuks en handigheidjes voor in het parlement.
De enige in het kabinet die zichtbaar moeite heeft met publieke draaikonterij lijkt Plasterk. Hij is er slecht in en lijdt er onder. Hoe hard hij ook probeert politicus te spelen, zijn wetenschappelijke achtergrond, een wereld waar feiten zichzelf moeten verdedigen door waarheid en niet door mooipraterij, speelt hem parten. Ik vermoed dat zijn politieke carrière dan ook na 4 jaar ophoudt.
De prijs van een publieke carrière, vooral eentje in de televisiewereld, is dat behalve de zegetocht naar de top ook de onherroepelijke neergang voor iedereen zichtbaar in full colour wordt vastgelegd. Voor de betrokken ‘voormalige ster’ minder plezierig, voor de kijker en de roddelpers vaak veel interessanter dan de opmars. De verstandigen kiezen er dan ook voor meteen zodra de neerwaartse spiraal is ingezet te verdwijnen van het publieke toneel, maar veel mediamensen zijn zo mediageil dat ze het niet kunnen laten te wachten tot ze neergeknuppeld zijn en door alles en iedereen worden uitgekotst.
Toen Hans van Lulligenburg het veld moest ruimen bij Koffietijd viel hij in een groot gat, er was geen programma meer waar zijn bruine harses in paste. Hoe beroerd moet het voor hem zijn geweest -na jaren elke dag de tv te halen- in één van de de Bijenkorfwinkels haarverzorgingsprodukten aan te mogen moeten prijzen. Dat heeft ie namelijk echt gedaan. Dat lijkt me echt nog vreselijker dan bijvoorbeeld naar een musical moeten kijken in het theater.
Gisteravond zag ik echter iets dat de sneuheid van Hans-in-de-bijenkorf onmiddellijk doet verbleken. U kent vast nog wel de naam Eddy Keur. Eddy is nooit echt een topper geweest, veel verder dan irritante eigengereide voice-over heeft hij het niet geschopt. Ik meen dat men hem nog eens een eigen spelletjesprogramma op tv heeft laten proberen dat roemloos ten onder ging. Exit Eddy. Dacht ik. Maar Eddy is klaarblijkelijk zo’n type dat koste wat kost de camera wil halen, ook al moet hij zichzelf daarbij compleet voor lul zetten. En dat is hem gelukt zeg ik u. En hoe.
Vanaf nu kunt u Eddy samen met zijn holmaatje Marco elke nacht op RTL8 bewonderen. Samen presenteren zij volgens het infomercial-format een ranzige ’show’ waarvan het hoofddoel is homofiele jongens en mannen zover te krijgen te bellen naar een datinglijn en te surfen naar wwwpuntboystonightpuntnl. Voor de lens grappen en grollen de twee hele enge mannetjes er dubbelzinnig op los en bespringen en bepotelen ze elkaar voortdurend. Behalve een salaris (mag ik hopen) krijgen de boys de vrijheid ook driftig reclame te maken voor zichzelf. U kunt Marco en Eddy, het kolderieke gay-koppel namelijk ook inhuren voor feesten en partijen. How low can you go…
Gelooft u mij, het was echt te erg voor woorden. Ik dacht dat ik het droomde, zelfs ik had zoiets genants niet verwacht. Controleer zelf maar een keer of ik gelijk heb. En heb dan ook even meelij met Eddy. Daarmee komt het namelijk nooit meer goed. Jamais.
Recent onderzoek leert dat ook de nuchtere Nederlanders (naar mijn bescheiden mening is die nuchterheid ver te zoeken) inmiddels banger zijn voor het klimaat dan voor extremistische aanslagen. Zo zie je maar wat reclame kan doen. In het Verenigd Koninkrijk is men al een stap verder, maar daar wordt dan ook heel hard gepushed om mensen ‘om’ te krijgen. Volg maar eens een tijdje de koppen van de BBC News Service en zie hoeveel er over het klimaat wordt gemekkerd en hoe venijnig en vakkundig elk tegengeluid onmiddellijk onschadelijk wordt gemaakt.
Een van de gevolgen van die massale gekte is dat overal en nergens de meest maffe plannen worden gelanceerd voor ‘oplossingen’. Zo levert de aankondiging dat een CO2- heffing op vlees serieus wordt overwogen nauwelijks nog afwijzende reacties op. Nog even en de ruft-taks is de normaalste zaak van de wereld.
Twee engelse wijsneuzen hebben een prachtidee voor het oplossen van het CO2-probleem bedacht. Letterlijk, want hun plan is gebaseerd op het oplossen van extra CO2 in zee. Zonder lachstuipen te krijgen wordt enthousiast het idee geopperd om miljoenen buizen met een lengte van 100 à 200 meter en een doorsnee tussen 3 en 10 meter verticaal in zee te hangen. Een klepsysteem moet ervoor zorgen dat water slechts in één richting door de buizen kan stromen, zodat -gevoed door golfbewegingen- koud water uit de diepte naar de oppervlakte wordt gepompt, omdat koud water veel meer CO2 kan bevatten. Met 134 miljoen van die gevallen zou tot 1/3 van de menselijke CO2-productie kunnen worden opgelost.
1 – Boei, 2 – Pijp, 3 – Waterinlaat, 4 – Klepsysteem annex uitlaat.
Als ik zulke dingen lees, en even vlug een inschatting maak van de kosten, consequenties en ‘haalbaarheid’ van zo’n ‘pijpenpark’ schieten de tranen in mijn broek van het lachen. Leuk hoor, wilde ideeën, maar dat dit soort fantasietjes onverkort de krant haalt is tekenend voor de situatie van het moment.
Ik zou willen pleiten voor de terugkeer van gezond verstand en objectiviteit, maar ik vrees dat ik een roepende in de woestijn ben. Toevallig heb ik onlangs het boekje ‘voor een succesvol leven’ van Bas Haring cadeau gekregen. Lees het vooral. Niet omdat Bas nou de wijsheid in pacht heeft, maar hij schrijft wel rake dingen over hoe denkbeelden ontstaan en automatisch ‘waarheid’ worden. Ik denk dat het CO2-geneuzel een prima voorbeeld van zijn theorie in de praktijk is. Of leest u al geen boeken meer vanwege de CO2-consequenties…
Wiskunde te moeilijk voor blondjes? Welnee:
Ojeetje, er wordt weer iets beweerd in het Verenigd Koninkrijk over hondsdolheid. Binnen tien jaar zou de wereld ervan verlost kunnen zijn, beweert een onderzoek van de uni van Edinburgh. Door massaal honden te vaccineren zou rabiës tot het verleden kunnen gaan behoren, aldus de onderzoekers. Nou geloof ik best dat het aantal menselijke slachtoffers van beten van hondsdolle (huis)dieren teruggedrongen kan worden en daarmee de kosten van behandeling, maar uitroeien? Ten eerste: succes met het vinden van alle honden (en dat blijvend!). Dan het aantal hondsdolle dieren van andere merken, lijkt me lastig die ook allemaal te vaccineren. En grootscheepse vaccinatieprojecten in zo’n beetje de helft van alle Afrikaanse landen? Sterkte! Trouwens, vaccineren wij niet allemaal al zo’n beetje elk huisdier dat meemoet over de grens? En? Hielp dat echt?
Nee, ik geloof niet in dit hallelujah-verhaal. Ik vind het alleen saillant dat dit nieuws uit het V.K. komt. Het eiland dat ook bij hoog en bij laag beweerde rabiësvrij te kunnen zijn en blijven door een moloch van een quarantainesysteem voor elk ingevoerd dier. Terwijl elke Engelse boer of jager (heu, wildstandregulator) toen al wist dat er allang hondsdolheid voorkwam op hun bodem en dat gedoe met wekenlange eenzame opsluiting van importdieren volkomen zinloos was. Is, geloof ik. Als het niet onlangs snel is afgeschaft. Ach ja, de Engelsen. ‘t Blijft een koddig volkje. Denken dat ze nog steeds het centrum van de wereld zijn. Terwijl ze zelfs in zo’n beetje alle ‘Engelse’ sporten door foreigners worden ingeblikt.
Een grappig (oud) voorbeeld van typisch eiland-denken was een krantekop die ik ooit zag. Er hing enorm dikke mist over het Kanaal en een deel van de bewoonde wereld aan weerskanten, zo dik dat alle vervoersverbindingen stilgelegd waren. In grote letters op de voorpagina van een nette Engelse krant: “Continent Isolated”
Cheerio, old chap!
Een ticket to the tropics heb je er niet meer voor nodig; een gezellige typische tropenziekte kun je tegenwoordig al in het comfortabele rijke Noorden van Italië opdoen. In de streek rond Ravenna zijn zo’n 160 mensen besmet met het vectorverspreide Chikungunya. Eentje heeft het niet overleefd. Nu gaat u niet vectorren tijdens uw stedentripjes denkt u. Mis. Dat moeilijke woord (gaan we vaker horen zeg ik!) betekent in dit geval dat het virus verspreid wordt door muggen. De Tijgermug, die zijn opwachting maakt in Europa, heeft ‘geleerd’ dit virus over te brengen. Groot nieuws in de Mosquito Gazet denk ik. U kent dit virus nog wel, vorig jaar besmette het ongeveer het hele eiland Réunion, dat restantje Frans eigendom in Afrika. Dat vonden sommigen toen nog “net goed”, omdat de bruten daar op haaien vissen met -jawel- honden. Eigen schuld dikke bult. Ook elders op het Zuidelijk halfrond hield het huis, maar dat waren geen kolonieën meer van een Europees land dus dat kon hier toch niemand wat schelen.
Hoe lang zou het duren voor Ab Osterhaus het weer eens mag proberen? De fladderflu heeft hem geen blijvende roem opgeleverd (dat virus, H5N1, maakt overigens ook nog steeds slachtoffers op allerlei plaatsen, met name in Indonesië), misschien spreekt dit meer tot de verbeelding. Chikungunya klinkt ook spannender, als een dure koffiesoort of een exclusieve variant buffeldijenleer. Overigens lijkt het er vooralsnog op dat er nu (bewust?) niet al te veel ruchtbaarheid wordt gegeven aan het akkefietje in Italië. Prima, gaan wij intussen Wikipedia eens naspeuren op andere gezellige ziektes die we nog kunnen verwachten in de toekomst.
Het leven is verrukkulluk, toch?
“De energienota valt dit jaar lager uit.”, zo kopten een aantal media onlangs. De markt reageerde met een reclamespotje. En in Den Haag ging het raderwerk knarsend een tandje sneller draaien. Hét moment om aan te kondigen dat de heffingen op energie weer verhoogd gaan worden. En zo geschiedde. Doel van de maatregel: Jaarlijks twee procent besparen op ons energieverbruik.
Veelrijders hebben bovengemiddeld vaker een auto op LPG of diesel. Dus moet de accijns op LPG en diesel maar weer eens omhoog. Dan gaan ze ‘dus’ minder rijden, omdat het duurder is geworden.
De sigaret moet nu echt maar eens een halt worden toegeroepen, we verhogen de accijns op tabak en verhogen de BTW. Nóg minder mensen zullen gaan of blijven roken. De prijs per pakje gaat met 25 ct omhoog.
Bakker Bart verhoogde enige tijd terug de prijs voor ‘drie broden ineens’ van 4,50 naar 5,25. Ik vermoed dat er direct een forse daling in het aantal verkochte broden moet zijn geweest. Helemaal zeker ben ik niet, ik zie nog niemand somber kijken daarbinnen. Of zou het effect van een prijsverhoging op verbruik gewoon een leuk smoesje zijn? Had ik ook maar iets dat u dagelijks nodig heeft en waar u mij voor betaalde, dan had ik ook een prijs om te verhogen. Niet om er aan te verdienen natuurlijk, nee, om u uw consumptie te laten beperken. Wat denkt u wel niet van me!
Nicky zit druk in de sollicitaties momenteel -er is gelukkig veel werk, de economie draait lekker- en naar het zich laat aanzien kan ze heel rap weer aan de slag. En zo hoort het. Goed voor de pecunia, goed voor het zelfvertrouwen (dat weet vast iedereen die wel eens zonder werk is komen zitten, als het allemaal wat moeilijker gaat dan je had gehoopt komt de onzekerheid om de hoek kijken) en goed voor Casper, die liever alleen met zijn Grote Vriend is. En voor mij, want ik ben ook niet gemaakt om altijd iemand om me heen te hebben.
In een van de vele vacaturebeschrijvingen kwam de titel van dit stukje voor. Het zal aan mij liggen, maar ik denk dan over degene die zoiets schrijft meteen het tegenovergestelde. Als je nog moet vrágen om humor, hmmm, tja. Beelden van streng kijkende gereformeerden dringen zich aan me op. Van die kreukloze sjakies die vinden ‘dat een grapje op zijn tijd moet kunnen.’ Huuuuu! Zo is de overtollige toevoeging die je nogal eens in de synopsis van een hele slechte B-film ziet: “Dolkomische verwikkelingen, dat wordt lachen” ook steevast een waarschuwing. Oppassen, alleen kijken als je Benny Hill en scheetkussens het toppunt van humor vindt.
Wie ook totaal geen humor blijken te bezitten, zijn de door de publieke omroep ingezette ‘moderne’ moslima’s De Meiden van Halal. Tenenkrommend kortzichtig, nooit uitdagend, nooit een keer zelfs maar de schittering van zelfreflectie en laat staan humor. Het soort programma waardoor (zelfs?) ik eerder opschuif richting meer gepolariseerde denkbeelden over moslims en integratie.
Des te duidelijker wordt hun nono-status als de meiden de duivel zelf in huis halen voor een ‘pittig vraaggesprek’. Omdat Hans Teeuwen onlangs nog een liedje zong waarin de meiden van Halal voorkwamen moest hij op de pijnbank bij de dames. Pijn voldoende, bij de hoofddoekjes dan, en tranen met tuiten om de verrassend leuke én helemaal rake reacties van Hansje. Absoluut kijken dus. Met dank aan Nicky, die dit stukje met video vond.
Tele-visie dan waarschijnlijk, want wat VanDale onder visie verstaat (hé, zoek het zelf op!) is met geen vergrootglas te vinden bij onze Mao JeePee. Niet dat ik er mee zit, après nous le déluge tenslotte, maar u met al uw aanhang moet zich bekommeren om de toekomst. Samenhang is nog zo’n woord dat alleen nog betekenis heeft in de garderobe en de roddelhoekjes van het parlementsgebouw. En daarom moet u van CO2-fightend Den Haag minder vies doen, minder in uw auto rijden, minder stoken, spaarlampjes gebruiken -maar er wel een heffing van 60% over betalen omdat Europa toch maar heeft besloten die drempel voor Chinese spaarlampen niet op te heffen, omdat er maar liefst één bedrijf was (Duits, dus met ballen) dat had gesmeekt het vooral nog even zo te laten- en u suf betalen aan zinloze maar o zo inventieve gescheiden afvalinzamelingsprojecten (Wij krijgen nu zowaar een container in de grond, met een electronisch pasje waarmee we één hele zak per week mogen storten. Je zal zo uit de jaren zestig hierheen zijn geflitst, dan lach je je toch krom?) maar daarnaast ook, aldus de premier, vooral doorgaan met consumeren. Kopen kopen kopen tot u er bij neervalt. Dus als u straks uw vierde CityBox volgepakt heeft, niet drie maar vijf keer met het vliegtuig op vakantie bent geweest, ook in de guestroom een stroomvretende 35 inch platbeeld heeft hangen met driehonderd kanalen en een tweede esjoevie geleased heeft dan doet u het helemaal goed. Jammer dan van al die CO2 die geproduceerd is om al die meuk uit de fabriek in uw stulpje te krijgen. Krijgt u dan ook nog eens flink wat extra kindjes, dan is de kans groot dat JeePee u persoonlijk voor een lintje voordraagt.
Nogmaals, het zal me worst wezen of er straks nog grondstoffen en energie zijn om iedereen happy te houden en geloof daarnaast geen reet van de CO2-hype, maar dat de kudde zich zo makkelijk laat koesthouden en intussen -mopperend, toegegeven- steeds meer mag bijdragen aan allerlei nieuw verzonnen heffingen en belastingen blijft een vreemde gewaarwording. Maar u heeft het natuurlijk veel te druk met echte problemen, zoals de belastingteruggaaf, de kerstinkopen (ze schijnen super te worden, de kerstdagen. Voor de detailhandel dan. U mag nog steeds verplicht alle familie vervelen die dagen) al die extremisten en terrorisme-dreiging en de debieltjes die niet meer worden opgehaald door de chauffeurs van Connexxion. Ik weet het, ik was ook zo. Alles hadden we, villa, leasebak, dure keuken, dure meubels, dure kleding, tutti. En daardoor draait alles om geld verdienen en consumptie. Maar nu niet meer. Ik koop zelden nog spullen, kleren krijg ik meestal tweedehands van goedgeklede vriendjes zonder CityBox. Lekker eten maak ik zelf van rechttoe rechtaan ingrediënten, heb geen behoefte aan verre reizen en dure vakanties. Potje kaarten in de kroeg, bier en gezelligheid, kneuterig een filmpje kijken met Nicky, een spelletje op de pc, beetje internetten, bloggen, programmeren. Af en toe wat foto’s maken (te lang geleden, ik geef het toe) of zomaar in de zon zitten. That’s it.
Ik kan alleen maar zeggen dat het mij gelukkiger heeft gemaakt. Of dat voor een ander ook zou werken, geen idee.
laatste reacties