Voor degene die Breda te ver weg vonden, heeft Sjoerd besloten om jullie nogmaals de kans te geven om bij hem in het ziekenhuis op bezoek te komen.
De afgelopen weken worstelde hij al flink met zijn maag. Last van maagpijn, niet naar de wc kunnen (of juist heel veel), nauwelijks kunnen eten, vocht vasthouden. Daardoor sliep hij ook weer slecht. Sjoerd, een echte do-it-yourself-doctor, vermoedde dat het aan één van de medicijnen zou liggen.
Zijn experimenten bleken echter niet veel uit te halen, dus had hij voor vanochtend een afspraak gemaakt bij zijn reguliere cardioloog in zijn reguliere ziekenhuis. Deze vond het verstandiger om heel zijn medicijngebruik onder de loep te nemen en enige methode is in combinatie met opname. Dus Sjoerd, hoewel vanochtend aan de redelijk vrolijke kant (conditie was iets beter en hij had goed geslapen en redelijk gegeten) was het sproetje van vandaag (voor onze Vlaamse lezers: Nee, het is geen typefout, Google op sproetje en reclame).
Zelfs rustig nog wat ‘gezellig’ eten bij de plaatselijke bistro zat er niet meer in. We hadden daar al besteld toen cardioloog 2, nurse practitioner en medisch secretaresse langskwamen en ons vertelden dat ze met spoed op ons zaten te wachten voor het maken van een echo. Alles toch maar in de steek gelaten en daar naartoe gehobbeld. Achteraf was het tóch niet zo’n spoed, maar goed….
Vanaf vandaag ligt hij dus in het UMC in Utrecht, op de afdeling Cardiologie. Zijn medicijnen worden opnieuw ingesteld en hij krijgt iets high-techs ter vervanging van de ciclosporine. Ook wordt er gekeken of het noodzakelijk is om hem toch nog een keer te katheteriseren. Kortom, een opschoonbeurt: niets ernstigs (helaas voor degene die bij het vorige bezoek hadden geëist dat hij er wat zieker uit moest zien).
Kaartjes, liefdesbrieven etc zijn wel van harte welkom. Bloemetjes en fruitmanden is hij nog steeds allergisch voor. Snolletjes… nou ja, daar heeft hij toch te weinig conditie voor, dus zal weinig uithalen.
Het adres:
Sjoerd Westerterp
B4 West – kamer 20
p/a UMC Utrecht, locatie AZU
Postbus 85500
3508 GA UTRECHT
Mocht je op bezoek gaan, neem even vooraf contact met mij (Nicky) op. De bezoektijden zijn vrij ruim (van 15.00 tot 20.00 uur ’s avonds), maar het zou toch vervelend zijn als er in één keer 6 mensen aan zijn bed staan.
Archive for November, 2007
Herkansing
Weg met de christenunie
Sluiperige, gluiperige, kruiperige gristenhonden zullen hun streken nooit verleren. Jarenlang heeft de christenunie zich behoorlijk gedeisd gehouden op het gebied van voor hen moeilijke thema’s, maar nu ze Den Haag veroverd hebben gaan de maskers af en komt de ware aard van deze ultieme engerds weer boven. In De Wereld Draait Door maandagavond een bijdrage van Levi en Sadeghi waarin de domineeskneveltjes straalden van genoegen terwijl ze doodleuk hardop stelling namen tegen homo’s. En niet in bedekte termen, nee, openlijk en grof, zoals we dat van doorgedraaide imams niet accepteren. En waar was al de oprechte verontwaardiging vandaag bij de overige politici? Zij hebben het fragment zeker ‘helaas niet gezien’? Wat mij betreft worden al deze ‘nette, fatsoenlijke mensen’ allemaal ter plekke op de brandstapel geflikkerd. Normen en waarden m’n hol.
Dachten we met Robert Long en zijn vele muzikale aanklachten tegen kerkelijke homohaat wel tot het verleden konden rekenen, kunnen we ook door die idylle een streep trekken. De klok weer een eeuw terug. Lang leve de vooruitgang! En voor de duidelijkheid, ik ben pro-homoseksualiteit. En met de dag overtuigder van het idee dat religie een hele enge ziekte is, die je niemand mag toewensen.
1 medal, 2 sides
Vanwege mijn ‘rijke’ medische verleden maakt ook de episode van deze week niet zo bar veel indruk. Ik vond het gewoon lekker om gisteren weer thuis te zijn. Behalve wat extra medicijnen een beetje business as usual. Zo gaat er weinig tijd verloren aan drukmakerij en rommelen we weer vrolijk verder samen. Ik vind het razend knap dat Nicky het relatief makkelijk kan bolwerken ook nu het toch behoorlijk minder is geworden allemaal de laatste twee jaar. Zo liet ze me vandaag ook lekker naar de boys gaan om een potje te kaarten, sterker, ze heeft me heen en terug gechauffeurd. Grote klasse, ik weet niet of ik dat zou kunnen als het omgekeerd was. Dus de zaterdag was een beetje als vanouds. Behalve vannacht. Ik wilde dolgraag weer eens gewoon samen in bed slapen, iets wat me als ik het benauwd heb niet vaak lukt. Dan slaap ik zo goed en kwaad als het gaat op de bank en moet Nicky alleen het grote bed bewonen. Na een trage lekkere douche (Nick heeft een krukje geregeld voor in de douchebak, heerlijk!) besloot ik een poging te wagen in bed. Helaas, het mocht weer niet zijn. De afgelopen dagen vrijwel niets geplast ondanks de plaspillen en daardoor staat mijn buik als een tonnetje zo rond en strak. Mijn maag gaf daardoor de hele dag al niet thuis en door al dat vocht wil poepen ook al een dag of drie niet, dus ik word -zeker in bed- helemaal gestoord van mezelf. En uiteindelijk ben ik zonder een oog dicht gedaan te hebben om kwart over drie maar weer opgestaan, heb een extra portie plasspul geslikt en zit nu te hopen dat er zo wat te lozen valt. Dit soort ongemakjes zijn dan ineens even allesomvattend. Zoiets simpels als gewoon pissen en kakken en daar nauwelijks enige invloed meer op te hebben, dat is ruk. Tel daar de irritatie bij op van een continu klepperend raam ergens hier bij een van de buren en het feestje is compleet. Op grotere schaal verhoudt zoiets zich natuurlijk niet tot de serieuze problemen zoals, ach, een infarct of zo, en toch zijn het die lulligheden die je het makkelijkst onderuit halen. In “Komt een vrouw bij de dokter” kwam ik soortgelijke ervaringen van Kluun en zijn vrouw ook al tegen en van de periode vóór mijn transplantatie herinner ik me ook legio voorbeelden. En wie kent niet de vreemde orde van bijvoorbeeld een beenbreuk versus papercut? Nou ja, het zijn zo maar wat bespiegelingen van een lichtelijk gefrustreerde nietplasser om kwart over vier ’s nachts. Intussen draait de zandkloot zich gestaag weer richting daglicht, dat ook dit soort ongemak weer zoveel draaglijker maakt. Fijn dat ik het hier even kwijt kan, hoef ik niet naar een of andere domme biker build-off te koekeloeren op Discovery.
Bert en Ernie herenigd
Na een aantal jaar alleen op een plank te hebben staan lachen alsof het niet op kon heeft Bert nu eindelijk een reden zo te stralen. Vriendje Ernie is thuisgekomen. Wat zullen ze een lol hebben samen hier in Oosterhout. Misschien wel net zoveel als Sjoerd, Nicky en Casper nu het gezin weer compleet is. Het beruchte koekblik weer wat beter gevuld, de conditie is nog altijd magertjes, maar we zijn er weer. Een mini-infarctje meer of minder, het zou wat. Kortom, voor al uw oudhollands gemopper kunt u als vanouds terecht in mooi Oosterhout! Dank aan iedereen die langskwam, kaartjes stuurden, Nicky bezighielden, dreigden met fruitmanden of bloemstukken. En natuurlijk de verantwoordelijke voor de feestelijke hereniging van Bert en Ernie!
Zo, en nu weer allemaal hard aan het werk, die dure pillen en mijn uitkering verdienen zich niet vanzelf!
Good news!
Vandaag heeft Sjoerd toch maar even een echo gehad om te kijken waarom hij zo’n last heeft van zijn buik. Vriend H. en ik zagen al meteen spoken en enge ziektes. ‘Gelukkig’ valt het allemaal mee. Vocht in zijn buik, dus alleen wat meer plaspillen. Leuk, want dat zou meteen weer kunnen leiden tot meer jicht (hoef ik hem niet eens meer te schoppen om hem weer te bejichten).
Maar goed, dat betekent dat hij toch voor het weekend weer thuis is. Mag hij daar bijkomen, bijslapen en bij-eten (en dat laatste wordt natuurlijk iets gezonder, dus wel hamburgers, maar met veel tomaat, sla, ui en augurk).
Ik wil alle vrienden die langs zijn geweest ontzettend bedanken. Geweldig dat jullie dat vreselijke ziekenhuis hebben willen binnen gaan (J, ik weet hoe moeilijk het voor je is geweest). Bedankt voor de steun, de lieve woorden, de grappen en grollen (the Kets Boys) en verzonden kaartjes (B. je dreigement heeft blijkbaar gewerkt, briljant idee!). G en D, bedankt voor de belletjes en de opbeurende woorden, ik weet dat jullie het ook moeilijk hebben gehad. En lieve, lieve H (en M): niet alleen Sjoerd’s steun en toeverlaat, maar ook die van mij. Zonder jullie was het een stuk zwaarder geweest.
En Sjoerd: Welcome home! I’ve missed you much, but love you even more!
Update over onze held
Tot vanmiddag lag hij pontificaal op een kamer, alleen (waarschijnlijk vanwege zijn geouwehoer) met zes miljoen plakkertjes op zijn borstkas. Vanavond zal hij worden overgeplaatst naar een andere kamer. Mag hij van de nachtspiegel af en kan hij weer echt douchen.
De hartinfarct was schijnbaar maar een kleine als gevolg van een klein bloedpropje. Met behulp van bloedverdunners hebben ze dit kwijt kunnen raken, dus hoeft Sjoerd niet gekatheteriseerd te worden. Al-met-al is het dus behoorlijk goed afgelopen. Hij is nog wel erg moe, heeft een flinke tik opgelopen van zijn infarct (en zijn conditie was al bagger….), maar met een beetje geluk mag hij aan het eind van deze week alweer naar huis en mag hij daar aansterken.
Het nieuwe kamernummer is op unit 36, kamer 7. Overigens is hij daar ook weer mobiel te bereiken. Mocht je hem willen bellen, zorg er dan voor dat je de rusttijden in acht neemt. Deze weet ik niet uit mijn hoofd, maar net voor of net na het middagbezoekuur of na avondbezoekuur zit je altijd goed.
Ik wil wel even mijn excuses aanbieden aan degene die het via dit log te weten hebben moeten komen. Na een lange zondagnacht en een normale werkdag, heb ik een enkeling via de telefoon op de hoogte gesteld. Hopelijk kunnen jullie hier begrip voor opbrengen.
Wordt vervolgd.
Sjoerd
Deze keer geen blog van Sjoerd, maar óver hem. Op zijn verzoek schrijf ik, Sweetlikehoney, deze weblog. Eerlijk gezegd ben ik niet blij met deze opdracht, aangezien hij het verkondigen van minder goed nieuws aan mij over laat.
Sjoerd is vannacht zonder sirenes maar mèt ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De hele avond voelde hij zich al niet echt lekker en hij had besloten beneden op de bank te slapen. Om half twee heeft hij mij getracht wakker te bellen. Helaas bel ik nog wel eens per ongeluk een nummer, dus ging ik er met mijn slaperige hoofd vanuit dat dat deze keer ook het geval was en beëindigde het gesprek. Gelukkig viel het kwartje toen en ben naar beneden gerend.
Sjoerd, zeker niet kinderachtig als het om pijn gaat, hield het echt niet meer uit en vroeg mij de huisartsenpost te bellen. Zelf had ik al bedacht dat we beter een onnodige stap konden overslaan en heb daarvoor in de plaats 112 gebeld. De ambulance stond om tien voor twee op de stoep en nog geen half uurtje later lag hij in Breda op de IC aan de hartbewaking. Vannacht en vanochtend zijn er een aantal onderzoeken uitgevoerd en hij blijkt een hartinfarct te hebben gehad. Hij kletst nog steeds de oren van je hoofd, dus naar omstandigheden gaat het redelijk. Het betekent echter wel dat hij hier voorlopig nog zal liggen
Voor een ieder die contact met hem op wil nemen of hem probeert te bellen: dat bellen kan je vergeten, zijn mobiele telefoon heb ik geconfisqueerd. Fruitmanden, bloemen en planten worden niet gewaardeerd (deels door Sjoerd: niet al te gezond doen, deels door de medewerkers van het ziekenhuis). Snolletjes mogen van zijn vrienden niet, want we willen toch nog iets langer van hem genieten, maar kaartjes, brieven etc zijn van harte welkom.
Ben je geen snolletje en wil je langsgaan, dan is dat ook mogelijk. Neem dan vooraf met mij via mijn mobiele nummer contact op. Er mogen maar twee bezoekers per keer bij hem en het zou vervelend zijn als je nummer drie, vier of vijf zou zijn. Bezoektijden zijn van 13.30 tot 14.30 uur en van 18.30 tot 20.00 uur.
Zolang Sjoerd geen pc ter beschikking heeft, zal ik wel regelmaat een update plaatsen.
Het was te verwachten dat het koningshuis in het gelijk gesteld zou worden in het kort geding tegen pedoklup Martijn. En dus geschiedde. Weg met de foto’s van het kleine varkenskopje. Met dit deel van het vonnis heb ik geen moeite. Er is immers zoiets als beeldrecht en ook ik hoop in rechte te staan mocht iemand mijn kop voor doeleinden gebruiken die mij niet welgezind zijn. Toch hoop ik dat in deze zaak hoger beroep wordt aangetekend. Niet dat ik ook maar iets op heb met Martijn, maar vanwege de consequenties van de rest van het vonnis. Het tegenargument van de sitebeheerders in deze zaak, het ging om foto’s geplaatst op het forum door bezoekers, werd namelijk van tafel gemaaid met de ondoordachte redenering dat ‘het best mogelijk is pas reacties op een forum toe te laten na contrôle en goedkeuring door een beheerder’. Technisch zo waar als een koe, maar dit betekent dus dat elke site-owner vanaf nu verantwoordelijk (en aansprakelijk?) wordt gesteld voor elke reactie van zijn bezoekers. Dat is een zware last op de schouders van uitbaters van publieke fora. Of wat te denken van public knowledge sites als Wikipedia? Moet de organisatie die de sites host nu de facto elk geplaatst artikel onderschrijven? Hoe zit het met social network sites als Hyves? Wie bepaalt wat wel en niet door de beugel kan of wat de waarheid is?
Ik kan als beheerder van mijn blog niet op voorhand weten wie aanstoot neemt aan wat anderen op mijn site als reactie achterlaten. Kortom, het gevaar bestaat dat uit zelfbescherming diverse sites ermee ophouden. Dat dat afbreuk doet aan het publieke karakter van internet en de vrijheid van meningsuiting behoeft geen toelichting. Daarom hoop ik dat een hogere rechter dit vonnis vernietigt en een meer overwogen uitspraak over deze kwestie doet. Het is jammer dat in zaken gerelateerd aan internet als ‘nieuw medium’ er toch wel erg regelmatig veel te kort door de bocht wordt gevonnist door ’s lands rechters. Kennelijk heeft menig togadrager nog altijd geen warme relatie met internet. Waarom mij dat niet verbaast, daar mag u dan weer zelf over nadenken. En zoals altijd uw mening over geven. Zonder goedkeuring vooraf. (Voor de volledigheid vermeld ik nog dat -wegens spamgevaar- elke eerste reactie van een respondent wél goedkeuring mijnerzijds vereist.)
Gristenen, baart!
In de categorie het kan altijd nog vunziger hebben we er weer een smakeloos tv-programma bij. De NCRV (jawel) heeft een kudde hopeloze wannabe-ouders -liefst 100 paren- gestrikt om aan een met camera vastgelegd wedstrijdje biggen deel te nemen. Om het allemaal niet té makkelijk te maken wordt een en ander aan elkaar geluld door Caroline Tensen, de zaaddodende hinnikende hamster. Vijf minuten in haar omgeving, daar kan geen morning-afterpil tegenop. Niets blijft hen en de kijker bespaard. Van spermapositief kledingadvies tot een analyse van de afgewerkte pagina’s van de Kamasutra (waar is de goeie oude tijd gebleven dat NCRV-ers zich uitsluitend bedienden van de voorgeschreven missionarishouding?), niks is te gek. En Carolientje houdt het allemaal leuk en gezellig. Een ernstig meevoelende blik hier, een schouderklopje daar, Tensen houdt het zootje wel koest. Mij lijkt het leuk als ze om de boel wat spannender te maken de eerste succesvolle bevruchter belonen met een publieke wip met een tegenkandidate naar keuze. Niet het individu, het collectief dient immers gediend! En wie van de heren zich niet volledig inzet, die krijgt een strafrondje op de hamster zelf. Ik denk niet dat de haagse katjesknijpers met dít programma moeite hebben, het idee van een verse lading gedreformeerde luiervullers klinkt hen als muziek in de oren. Eindelijk een antwoord op die als paddo’s uit de grond schietende plaag aan Mohammeds.
laatste reacties