Vanwege mijn ‘rijke’ medische verleden maakt ook de episode van deze week niet zo bar veel indruk. Ik vond het gewoon lekker om gisteren weer thuis te zijn. Behalve wat extra medicijnen een beetje business as usual. Zo gaat er weinig tijd verloren aan drukmakerij en rommelen we weer vrolijk verder samen. Ik vind het razend knap dat Nicky het relatief makkelijk kan bolwerken ook nu het toch behoorlijk minder is geworden allemaal de laatste twee jaar. Zo liet ze me vandaag ook lekker naar de boys gaan om een potje te kaarten, sterker, ze heeft me heen en terug gechauffeurd. Grote klasse, ik weet niet of ik dat zou kunnen als het omgekeerd was. Dus de zaterdag was een beetje als vanouds. Behalve vannacht. Ik wilde dolgraag weer eens gewoon samen in bed slapen, iets wat me als ik het benauwd heb niet vaak lukt. Dan slaap ik zo goed en kwaad als het gaat op de bank en moet Nicky alleen het grote bed bewonen. Na een trage lekkere douche (Nick heeft een krukje geregeld voor in de douchebak, heerlijk!) besloot ik een poging te wagen in bed. Helaas, het mocht weer niet zijn. De afgelopen dagen vrijwel niets geplast ondanks de plaspillen en daardoor staat mijn buik als een tonnetje zo rond en strak. Mijn maag gaf daardoor de hele dag al niet thuis en door al dat vocht wil poepen ook al een dag of drie niet, dus ik word -zeker in bed- helemaal gestoord van mezelf. En uiteindelijk ben ik zonder een oog dicht gedaan te hebben om kwart over drie maar weer opgestaan, heb een extra portie plasspul geslikt en zit nu te hopen dat er zo wat te lozen valt. Dit soort ongemakjes zijn dan ineens even allesomvattend. Zoiets simpels als gewoon pissen en kakken en daar nauwelijks enige invloed meer op te hebben, dat is ruk. Tel daar de irritatie bij op van een continu klepperend raam ergens hier bij een van de buren en het feestje is compleet. Op grotere schaal verhoudt zoiets zich natuurlijk niet tot de serieuze problemen zoals, ach, een infarct of zo, en toch zijn het die lulligheden die je het makkelijkst onderuit halen. In “Komt een vrouw bij de dokter” kwam ik soortgelijke ervaringen van Kluun en zijn vrouw ook al tegen en van de periode vóór mijn transplantatie herinner ik me ook legio voorbeelden. En wie kent niet de vreemde orde van bijvoorbeeld een beenbreuk versus papercut? Nou ja, het zijn zo maar wat bespiegelingen van een lichtelijk gefrustreerde nietplasser om kwart over vier ’s nachts. Intussen draait de zandkloot zich gestaag weer richting daglicht, dat ook dit soort ongemak weer zoveel draaglijker maakt. Fijn dat ik het hier even kwijt kan, hoef ik niet naar een of andere domme biker build-off te koekeloeren op Discovery.