Sluiperige, gluiperige, kruiperige gristenhonden zullen hun streken nooit verleren. Jarenlang heeft de christenunie zich behoorlijk gedeisd gehouden op het gebied van voor hen moeilijke thema’s, maar nu ze Den Haag veroverd hebben gaan de maskers af en komt de ware aard van deze ultieme engerds weer boven. In De Wereld Draait Door maandagavond een bijdrage van Levi en Sadeghi waarin de domineeskneveltjes straalden van genoegen terwijl ze doodleuk hardop stelling namen tegen homo’s. En niet in bedekte termen, nee, openlijk en grof, zoals we dat van doorgedraaide imams niet accepteren. En waar was al de oprechte verontwaardiging vandaag bij de overige politici? Zij hebben het fragment zeker ‘helaas niet gezien’? Wat mij betreft worden al deze ‘nette, fatsoenlijke mensen’ allemaal ter plekke op de brandstapel geflikkerd. Normen en waarden m’n hol.
Dachten we met Robert Long en zijn vele muzikale aanklachten tegen kerkelijke homohaat wel tot het verleden konden rekenen, kunnen we ook door die idylle een streep trekken. De klok weer een eeuw terug. Lang leve de vooruitgang! En voor de duidelijkheid, ik ben pro-homoseksualiteit. En met de dag overtuigder van het idee dat religie een hele enge ziekte is, die je niemand mag toewensen.

0 Responses to “Weg met de christenunie”
Leave a Reply